Η τέχνη στην εποχή του ίντερνετ

Το 1994, ο Αμερικανό – Κορεάτης Ναμ Τζουν Πάικ δημιούργησε το Internet Dream, έναν «τοίχο» από 52 οθόνες τηλεόρασης που προβάλλουν ένα μωσαϊκό χαρούμενων εικόνων. Η αρχική παραγγελία του έργου έγινε από το γερμανικό τηλεοπτικό δίκτυο RTL, ενώ ήταν προορισμένο να κοσμήσει τα κεντρικά γραφεία του στην Κολωνία.

Είκοσι χρόνια αργότερα, το 2014, μέλη της HowDoYouSayYaminAfrican, μιας καλλιτεχνικής και ακτιβιστικής κολλεκτίβας, δημιούργησαν το thewayblackmachine.net. Πρόκειται για ένα συλλεκτικό έργο με επαναλαμβανόμενο θέμα τον θάνατο του αφρο – αμερικανού εφήβου Μάικλ Μπράουν από πυρά του λευκού αστυνομικού Ντάρεν Γουίλσον στο Φέργκιουσον του Μισούρι. Μια σειρά από οθόνες και μηχανές προβολής έδειχναν εικόνες, που προέρχονταν από τα σχετικά hashtags στο Instagram, #Ferguson και #Blacklivesmatter.

Αυτές οι δύο εγκαταστάσεις βρίσκονται στην αρχή μιας μνημειακής έκθεσης στο Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης στη Βοστώνη με τίτλο: «Η τέχνη στην εποχή του ίντερνετ: Από το 1989 έως σήμερα».

Ιδεατό και δυστοπικό ίντερνετ

Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις διαδικτυακής τέχνης, που έχουν διοργανωθεί ποτέ στον κόσμο. Αναφέρεται στον ιδεατό κόσμο που υποσχόταν το ίντερνετ, που βασίζεται στις αρχές της δημοκρατίας, του διαλόγου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών. Και αντιδιαμετρικά προβάλλει έναν δυστοπικό κόσμο, όπου οι άνθρωποι είναι περίκλειστοι από αλγοριθμικούς τοίχους. Οι τοίχοι φιλτράρουν τις διαφορετικές απόψεις και μεγεθύνουν τα υπάρχοντα πιστεύω τους, με τρόπο αυτιστικό. Αυτές οι δύο αντικρουόμενες θέσεις βρίσκονται στον πυρήνα της έκθεσης.

Συμμετέχουν περίπου εξήντα καλλιτέχνες και κολλεκτίβες από όλο τον κόσμο. Τα πρώτα έργα ανάγονται στο μακρινό 1989, τη χρονιά που ο Βρετανός επιστήμονας Τιμ Βέρνερ Λι εισήγαγε την έννοια του Παγκόσμιου Ιστού. Ηλικιακά, οι καλλιτέχνες καλύπτουν τρεις γενεές, μεταξύ του 1932, έτος γέννησης του Ναμ Τζουν Πάικ και του 1989, έτος γέννησης της νεότερης καλλιτέχνιδας, Αμαλία Ούλμαν.

Αρκετοί καλλιτέχνες δουλεύουν με παραδοσιακά μέσα, όπως η ζωγραφική και η γλυπτική. Η έκθεση είναι διαρθρωμένη σε πέντε κύριες ενότητες με θέματα που περιλαμβάνουν την ιδιωτικότητα και την παρακολούθηση, το σώμα σε σχέση με το διαδίκτυο και την προβολή του εγώ στα ψηφιακά δίκτυα.